De hyperfocus op klimaat gaat de balans op aarde niet herstellen

Ik ben klimaatmoe. Ik wil het niet steeds weer over klimaat hebben.

De mens leeft op dit moment in grote disbalans met de planeet. Ik heb er steeds moeite mee dat deze disbalans door onze mainstream media, politiek en wetenschap voornamelijk wordt geduid als een ‘klimaatprobleem’. Zoals ik eerder al schreef is dat een heel beroerd woord om de grote milieuproblemen op aarde te beschrijven.

We hebben het steeds over CO2-uitstoot, klimaatopwarming en de noodzaak tot de overgang naar groene energie. Maar ik vind dat debat zo benauwd en zo beperkt om het over de grote ecologische uitdagingen te hebben waar de mens voor staat.

Ik wil het graag hebben over het milieu. En de relatie van de mens met de planeet. Ik wil het graag hebben over wat er in het fundament eigenlijk helemaal mis zit.

Ik wil het graag hebben over onze denkbeelden over mens en planeet. Over het feit dat we een hele beschaving hebben gebouwd op basis van een denkfout. Een denkfout die zegt dat zaken van elkaar gescheiden zijn. Dat er sprake is van allerlei tweedelingen. Natuur en cultuur, lichaam en geest, objectief en subjectief, het mannelijke en het vrouwelijke. Ik wil het graag hebben over het feit dat dit schijntegenstellingen zijn, en dat uiteindelijk alles met elkaar verbonden is.

Natuur en cultuur zijn met elkaar verbonden via hybride netwerken van mensen en niet-menselijke entiteiten. Onder deze niet-menselijke entiteiten vallen dieren, planten en bomen, maar ook objecten zoals gletsjers, rivieren, bergen, de atmosfeer en de oceanen.

Het is onjuist om te zeggen dat de mens leeft; in werkelijkheid leven deze hybride netwerken. De mens is slechts een klein onderdeel van één gigantisch levend netwerk dat onze gehele planeet omhelst. Dit netwerk noemen we Gaia.

Overigens is Gaia ook weer onderdeel van een groter netwerk: ons zonnestelsel. En ons zonnestelsel is onderdeel van weer een groter levend systeem: de Melkweg, een adembenemend spiraalsterrenstelsel. En zo kan ik nog even doorgaan. De mens, de planeet en het universum zijn onlosmakelijk verbonden.

We weten uit de psychologie dat het ego ervoor zorgt dat we niet goed integraal kunnen denken. Dat we door consumptie, materialisme en hebzucht steeds minder goed de onderlinge verbondenheid van alles kunnen zien. Dat we door angst steeds meer vast komen te zitten in een ego-blik op de wereld in plaats van een systeemblik.

Hier wil ik het graag over hebben, en niet steeds over CO2, klimaatmodellen en “opwarming van de aarde”.

En nee, dat betekent niet dat ik klimaatscepticus ben of dat ik niet geloof in het belang van een energietransitie. Maar wel dat ik het steeds meer begin te wantrouwen dat de echte wezenlijke fundamentele discussies maar niet gevoerd worden, terwijl de gevestigde (vaak monodisciplinaire) wetenschap steeds dwingender dicteert hoe problemen moeten worden gezien en opgelost.

Pas als de mens beseft dat ze onderdeel is van een gigantisch geheel, en daarin een bescheiden plek kan innemen, zal de balans op aarde herstellen.

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close